Το καλοκαίρι είναι ένα αγόρι με ένα ψάθινο καπέλο

και τώρα που μπήκε το φθινόπωρο,

βγάζει το καπέλο του και σε χαιρετά!

Picture 1

Pinky: Gee, Brain, what are we going to do tonight?

Brain: The same thing we do every night, Pinky. Try to take over the world.

                             pinky_brain.jpg

Ο Bill, Bojangles, Robbinson ήταν ένας από τους διασημότερους χορευτές κλακέτων και η δόξα του κειμένετε στο 1900. Ο Jerry Jeff Walker έγραψε το 1969 ένα τραγούδι με το όνομα Mr Bojangles . Μιλά για ένα χορευτή κλακέτων που γνώρισε σε ένα κελί στην Νέα Ορλεάνη. Ο χαρακτήρας του Walker όμως δεν αναφέρετε στον πραγματικό Bojangles άλλά σε ένα φτωχό, αλκοολικό και χαρισματικό χορευτή που ταξίδευε την Αμερική και χόρευε στους δρόμους. Πουθενά δεν αναφέρετε το πραγματικό του όνομα. Αν και υπάρχουν πολλές εκδόσεις του τραγουδιού η αγαπημένη μου είναι αυτή του Bob Dylan.

Mr Bojangles

I knew a man Bojangles and he’d dance for you in worn out shoes
Silver hair, ragged shirt and baggy pants, that old soft shoe
He’d jump so high, he’d jump so high, will he likely touch down ?
Mr. Bojangles, Mr. Bojangles, dance.

I met him in a cell in New Orleans, I was down and out
He looked to me to be the eye of age as he spoke right out
He talked of life, he talked of life, laughing slapped his leg stale
Mr. Bojangles, Mr. Bojangles, dance.

He said the name Bojangles and he danced a lick all across the cell
He grabbed his pants for a better stance, oh he jumped so high and he clicked
up his heels
He let go laugh, he let go laugh, shook back his clothes all around
Mr. Bojangles, Mr. Bojangles, dance, yeah, dance.

He danced for those at minstrel shows and county fairs throughtout the south
He spoke with tears of 15 years of how his dog and him but just travelled all about
Hid dog up and died, he up and died, and after 20 years he still grieves
Mr. Bojangles, Mr. Bojangles, dance.

He said I dance now at every chance at honky-tonks for drinks and tips
But most of the time I spend behind these county bars, cause I drink so bit
He shook his head, yes he shook his head, I heard someone ask him,  please,
Mr. Bojangles, Mr. Bojangles, dance, dance, Mr Bojangles, dance.

Προχθες ήμουν στο κέντρο της πόλης και για να πάω σπίτι τηλεφώνησα σε ταξί. Επειδή διεύθυνση δεν ήξερα του έλεγα για κτίρια που βλέπω γύρω μου. Μου λέει σε κάποια φάση «κάτω από το ρολόι;» εγώ κοιτάζω δεξιά κι αριστερά, ρολόι δεν βλέπω και αρχίζω να διερωτούμαι γιατι ενώ περνώ ή περνούσα από εκει συχνά δεν θυμάμαι ρολόι. Έτσι του λέω για καλό και για κακό να με πιάσει από το καφέ λίγο πιο κάτω. Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο και άρχισα να περπατώ προς το καφέ σε κάποια φάση κοιτάζω πίσω μου και συνειδητοποιώ ότι τόση ώρα στεκόμουν κάτω από το ρολόι!

 

 gardenstate2.JPG

 

Η παρακάτω σκηνή είναι η αγαπημένη μου από την ταινία “Enternal sunshine of a spotless mind”.

[In the house on the beach]

Joel: I really should go. I’ve gotta catch my ride.

Clementine: So go.

Joel: I did. I thought, maybe you were a nut. But you were exciting.

Clementine: I wish you’d stayed.

Joel: I wish I’d stayed too. Now I wish I’stayed. I wish I’d done a lot of things. Oh, God I wish I had– I wish I’d stayed. I do.

Clementine: Well I came back downstairs, and you were gone.

Joel: I walked out. I walked out the door.

Clementine: Why?

Joel: I don’t know. I felt like a scared little kid. I was like– It was above my head, I don’t know.

Clementine: You were scared?

Joel: Yeah. I thought you knew that about me. I ran back to the bonfire, trying to outrun my humiliation, I think.

Clementine: Was it something I said?

Joel: Yeah, you said «so go», with such disdain you know?

Clementine: Oh I’m sorry.

Joel: It’s okay.

[Walking out]

Clementine: Joely? What if you stayed this time?

Joel: I walked out the door. There’s no memory left.

Clementine: Come back and make up a good-bye at least. Let’s pretend we had one… Bye, Joel.

Joel: …I love you…

Clementine: (Whispers) Meet me in Montauk…